Horfnir eru dagar 'snús' takkans.

Eftir nokkur vandkvæði í byrjun er Lilja komin með nokkuð góða svefnrútínu. Hún er ekki beint fullkomin, þar sem að hún hefur það varla af til klukkan 19 og þá eru batteríin hennar búin. Kapút. Eins og hún hafi verið að læra undir stærðfræðipróf alla nóttina, sofnað fram á stærðfræðibókina, og félagi hennar þurft að líkamlega halda aftur af sér að skrifa ekki LÚSER með svörtum töflutúss þvert yfir ennið á henni.

Ég geri mitt allra besta til að halda henni vakandi til allavega hálf átta, áður en hvorug okkar getur meira. Og hún sofnar nánast sitjandi í rúminu sínu, og lognast loksins útaf.

Ooog þá fer einhver innri vekjaraklukka af stað í hausnum á henni á slaginu 01.30. Stundum 'snúsar' hún og vaknar kl 01.45, en það er sjaldgæft. Þá stekk ég upp, hleyp inn í herbergi til hennar - gef henni vatn að drekka áður en hún vaknar almennilega og heimtar eitthvað meira! Þá loksins sofnar hún aftur til klukkan sex, og þá.. ójá.. hún er vöknuð. Hún er glaðvöknuð og tilbúin í nýjan dag - geltandi skipanir og í rauninni alveg sama um það hve mikið ég þrái, þó ekki sé nema hálftíma í viðbót í svefn.

Síðustu þrjár nætur hefur Lilja komið upp í til mín þegar hún vaknar um 01.30 - vegna þess sem ég get aðeins talið martraðir, eða almenn ónot. Og ég tek hana upp í hálfsofandi og við kúrum til rúmlega sex. Eða, nánar tiltekið.. hún byltir sér og veltir, sparkar í mig og slær og treður tánum upp í nefið á mér ásamt því að liggja með rassinn hálfan ofan á andlitinu á mér. (Kommon, auðvitað ekki allt á sama tíma!) Og ég ligg þarna hálf vakandi, þori varla að hreyfa mig og fyrirlít allar sofandi manneskjur í heiminum.

Svo þarna erum við, klukkan sex að morgni til - Lilja prílandi ofan á mér.. togandi í mig, potandi í mig - kvartandi yfir leiðinlegri og þreyttri mömmu. Ljósið á símanum mínum ekki spennandi lengur, tuskudúkkan hennar sem skrjáfar í er bara fyrir og kremdollan er bara heimskuleg. Vinsamlega kveiktu ljósið og skemmtu mér, þræll!

Svo í morgun þegar ég fálmaði eftir lampanum og við grettum okkar báðar á móti skyndilegri birtunni, huxaði ég: jæja, þetta er lífið mitt núna. Mitt, hver dagur byrjar klukkan sex, líf. Mitt, skemmtu mér eða hlustaðu á mig öskra klukkan sex, líf. Og ég gat ekki annað en hlegið, því að sama hve illa það hljómar - þá er það samt svo yndislega dásamlegt eitthvað.

Hrmph!

'Ég elska þig..' hvíslaði ég hljóðlega að hnakka makans þar sem við lágum hálfsofandi. Ég tók fastar utan um hann og lagði varirnar ástúðlega að bakinu hans.

'Ég elska þig líka.. ofboðslega mikið!' svaraði hann og dró mig nær sér og kyssti lófann minn, svona eins og mér finnst svo gott. 'Og ég er svo stoltur af þér!'
'Stoltur?' Spurði ég kjánalega með lokuð augun, milli svefns og vöku. 'Hvers vegna?!'
'... bara, þú ert ólétt!' Svaraði hann eðlilega.
'Elskan mín, það var nú auðveldi parturinn sjáðu til..' ég hló.

'.. nei bara, þú ert búin að standa þig svo vel! Og ert bara nýlega orðin svona erfið...'

Hrmph! Auðvitað er ég erfið! Ég sef ekki dúr. Þætti gaman að sjá hann reyta af sér brandarana ef hann væri jafn breiður um sig og ég er núna, vakna í hvert skipti sem hann þarf að snúa sér, sem gerist oft vegna þess að hann er auðvitað að drepast í bakinu og grindinni líka! Svo vaknar hann auðvitað líka til að pissa, svona um það bil einu sinni á klukkutíma líka.. já, og brjóstsviðinn er auðvitað bara til að hlægja að og hann myndi sennilega sofa hálfsitjandi bara að gamni sínu!

Í þokkabót væri hann með flensu í dag, og alveg síðan á páskadag! Svo að ekki nóg með allt þetta, heldur myndi hann varla ná að festa svefn fyrir hósta og hori.

Stoltur af mér?! Jahá! Hann má sko vera stoltur af mér!

Öpdeit.

Ég er á lífi. Bara afar ólétt og upptekin. En það styttist í púkann.

Ég er glöð og hamingjusöm. Ég er þreytt. Ég sakna ykkar.

Bara tæpar þrjár vikur í fæðingarorlof - þá lofa ég að skrifa meira og gefa mér meiri tíma fyrir vinina mína sem ég veit að ég er búin að vanrækja! Ég veit að það er ekki nóg að segja bara 'fyrirgefðu'.. en orkan mín þessa dagana fer öll í að hanga upprétt.

Ekki gefast upp á mér strax.

Ástin..

Ástin er yndisleg. Þá er ég ekki endilega að tala um ást maka, þó að hún sé auðvitað dásamleg líka. Heldur bara ástin yfirhöfuð. Ástin á öllu þessu fallega í lífinu! Á fólkinu sem er í lífinu okkar, og þá einna helst lífinu mínu - enda þekki ég ekki fólkið í lífinu ykkar.

Ég fæ stundum yfir mig svona væmnikast þar sem mig langar að hringja í alla vini mína og helst að mæta í óvænta heimsókn til þess eins að faðma þau að mér.

Ég fæ líka ennþá stundum tregakast. Þá verð ég sár og bitur. Og gleymi fólkinu sem ég hef og huxa um fólkið sem er farið. Og í staðinn fyrir að taka upp símann, þá skæli ég yfir símtölum sem ég átti og heimsóknum sem ég fer ekki í. Þá er mér eiginlega alveg sama um alla þessa fallegu ást sem ég er svo dugleg að dásama.

Mér finnst betra að vera bitur. Því þegar ég verð döpur þá verð ég lítil aftur og þá vil ég helst bara skríða í pabbaból aftur og skæla. Og þá upplifi ég hjartað mitt brotið aftur, og það er bara of mikið.

Er hægt að elska af öllu hjarta ef manni líður alltaf eins og það vanti stóran hluta í það..? Gróa hjartasárin einhvern tíma?

Þetta áttu nú samt ekki að verða neitt tregablogg, það er bara einhvern veginn múdið sem ég er í, í dag. Nostalgía. Alls ekkert döpur, bara pínu blá. Og þegar ég rifja upp allar gömlu góðu minningarnar finnst mér pínulítið írónískt að lagið sem dregur mig öfuga og skælandi niður minningarstíginn heitir; Please Remember.

Time, sometimes the time just slips away
And you're left with yesterday
Left with the memories
I, I'll always think of you and smile
And be happy for the time
I had you with me
Though we go our separate ways
I won't forget so don't forget
the memories we've made

Please remember, please remember
I was there for you
and you were there for me
Please remember, our time together
The time was yours and mine
And we were wild and free
Please remember, please remember me

Goodbye, there's just no sadder word to say
And it's sad to walk away
with just the memories
Who's to know what might have been
We'll leave behind a life and time
We'll never know again

Please remember, please remember
I was there for you
and you were there for me
And remember, Please remember me

Please remember, please remember
I was there for you
And you were there for me
Please remember, our time together
The time was yours and mine
And we were wild and free
Then remember, please remember me

And how we laughed and how we smiled
And how this world was yours and mine
and how no dream was out of reach
I stood by you, you stood by me
We took each day and made it shine
We wrote our names across the sky
We ran so fast, we ran so free
I had you and you had me

Please remember, please remember

Hjartað mitt..-

Ég er sennilega sú fyrsta til að segja að magapúkinn minn hafi verið allt annað en fyrirfram ákveðinn. Ég vildi hann reyndar bara alls ekki. Hann var ekki á tímatöflunni minni, ekki núna og ekki á næstunni. Hann þvældist fyrir námi, ferðalögum og leik.

Það var síðast um það bil sex mánuðum áður en ég komst að því að ég væri með hálfa sæðisfrumu og hálfa halakörtu inn í mér sem ég lofaði móður minni því að sennilega myndi mannkyninu fjölga, en aldrei með minni hjálp. Ég ætlaði aldrei, aldrei að eignast börn.

Daginn sem mig grunaði að ekki væri allt með felldu var 10. ágúst. Ég vaknaði eldsnemma, makinn var enn í vinnu, á næturvakt, og ég hringdi í hann og sendi hann í 10-11 eftir óléttuprufu. Örugglega ekki hans skemmtilegasta verkefni. Þegar hann skreið dauðþreyttur heim um hálf sjö um morguninn, reif ég mig framúr og í sennilega fyrsta skipti átti ég í vandræðum með að kasta vatni. Ég var varla staðin upp af salerninu áður en afar skýr lína birtist. Ég skoðaði hana vel áður en ég fleygði henni í ruslið og skreið upp í rúm aftur, og hjúfraði mig upp að hlýjum sofandi líkama. Já, hann sofnaði á meðan.

Án þess að hafa komið dúr á auga velti ég mér framúr um leið og skrifstofan hjá kvennsa opnaði og pantaði tíma. Hann átti laust í vikunni á eftir. Ég kreisti símtólið og sagði honum að ég þyrfti nauðsynlega að komast að í dag! Í dag!

Hann tróð mér að á milli tíma. Ég fékk makann til að keyra mig, en vildi alls ekki fá hann með inn. Því beið hann milli vonar og ótta í bílnum á meðan.

Læknirinn setti mig strax í snemmsónar og tilkynnti mér svo að vissulega væri ég ólétt.
'Hversu ólétt?' spurði ég.
'Eins mikið og þú verður.' var hans bjánalega svar.

Þegar hann óskaði mér til hamingju, andvarpaði ég bara og reyndi eins og ég gat að fara ekki að skæla. Og þegar hann spurði mig hvort þetta væri gott eða slæmt, svaraði ég eins og var að ég væri ekki búin að gera upp hug minn.

Ég settist upp í bíl og án þess að segja orð rétti ég makanum myndirnar af halakörtunni. Hann sagði sem betur fer ekki neitt, tók bara utan um mig og keyrði svo af stað. Þegar hann fór í vinnuna um kvöldið, skældi ég eins og litla barnið sem mér finnst ég ennþá vera.

Ég sofnaði þá nótt með allskonar ruglingslegar huxanir í hausnum. Hló og grét til skiptis. Var svo vakin undurblíðlega um 7 leytið um morguninn. Þá skreið makinn ískaldur undir sængina og kyssti mig ofurblítt. Við töluðum saman þar til við sofnuðum samanvafin, og uppfrá því vorum við þrjú.

Ég hef svo ótal ótal mörgum sinnum fengið efakast og eftirsjá. Hvernig get ég orðið foreldri!?
Margoft hef ég velt því fyrir mér hvort ég sé að gera mistök.

Ég hef argast út í óléttuna, finnst hún ekki gera mér neitt gott. Og reyndar hef ég undanfarna mánuði oftar en ekki hreinlega reynt bara að gleyma þessu öllu saman.

Þar til í fyrrinótt, við þurftum að fara upp á fæðingardeild vegna verkja og mögulegra samdrátta og annars óskemmtilegs. Ég varð dauðhrædd! Huxaði allan tímann - það eru tveir mánuðir eftir, það eru tveir mánuðir eftir, það eru tveir mánuðir eftir..

Þar sem ég ligg hérna, stend ég mig stöðugt að því að strjúka magann.. strjúka litlu stelpunni minni og bið hana bara um að halda sér aðeins lengur, bara aðeins lengur.. áður en hún kemur í mömmufang.

pakkar..

Vitiði hvað er leiðinlegt við að vaka til þrjú við að pakka inn gjöfum?

... það er að þurfa að pakka þeim inn tvisvar vegna þess að kisinn þinn rífur þá alltaf upp.

En tilfinningin sem fylgir því að vera búin að öllu fyrir jólin er yndisleg! Að finna loksins tíma til að eyða með makanum er ómetanlegt. Það er nefnilega ekkert gaman að sakna manneskjunnar sem þú býrð með! Ætla sko ekki að sakna neitt um jólin!

Nú er föstudagur. Það er helgi. Á mánudaginn, eftir helgi, koma jólin.

En spennandi.

Jólin mín.

Ég næ ekki andanum fyrir tilhlökkun. Ég lít á klukkuna á þriggja mínútna fresti og reyni að plata hugann. Segi mér að líta ekki á klukkuna næstu fimmtán mínúturnar.. það gengur ekki eftir.

Ég stend fyrir framan spegilinn inn á baði hjá mömmu og pabba, komin í jólafötin. Ég mála mig og greiði mér og reikna með að klukkan hljóti nú alveg að fara að verða.

Rölti inn í eldhús þar sem pabbi er að hræra í stöppuna, næli mér í laufabrauðssneið og gjói augunum á klukkuna. Vonbrigðin snúa maganum á hvolf, hún er ennþá bara fimmtán mínútur yfir fimm! Í staðinn fyrir að pirrast ákveð ég að rölta inn í herbergi, sem er lokað. Þegar ég gríp í hurðarhúninn er hótunum um líkamsmeiðingar fleygt að mér. Sennilega Hulda systir að pakka inn á síðustu stundu.

Jæja, yppi öxlum og ákveð þess í stað að finna bara hina systur mína, hún er nú svo róleg á því. Rölti að tölvuherberginu, sem einnig er lokað. Ég hika þegar ég legg höndina á húninn, og ákveð að banka frekar. Formælingar taka á móti mér. Skrambinn, Amanda er líka á síðasta snúningi að pakka inn.

Jæja, get allt eins vel hrist pakkana undir trénu enn einu sinni. Ég næ ekki að tylla mér við tréð áður en pabbi kemur í fússi og biður mig um að klára að pakka inn gjöfinni handa mömmu fyrir sig. Ég andvarpa, enda er ég með eindæmum slæm í innpökkun. Mínir pakkar eru í það minnsta vel auðþekkjanlegir undir trénu. Þar sem pabbi stendur með svuntuna fyrir framan mig, að klára að elda og leggja á borð, get ég nú varla með góðri samvisku sagt honum að gera það sjálfum?!

Ég næ mér í pappír, skæri og límband og finn gjöfina hennar mömmu. Hvað skyldi gamli gefa henni í ár? Ég loka mig inn í hjónaherbergi þar sem hin herbergin eru upptekin. Áður en ég næ að byrja kemur mamma úr sturtu og veður inn í herbergi. Ég fleygi sænginni í ofboði ofan á óinnpakkaða gjöfina og hreyti í mömmu að það sé almenn kurteisi að banka!

Hálf áttavillt bakkar hún útúr sínu eigin herbergi í baðslopp einum fata.

Loksins eru allar gjafir komnar á sinn stað, undir trénu og ég get haldið áfram mínum árlega dansi - þ.e. að hrista alla pakka vel og vandlega og skilja eftir mandarínubörk útum allt hús.

Skyndilega heyrist urr frá baðherberginu, um stund legg ég við eyrun og á allt eins von á því að jólakötturinn komi hlaupandi út, en í stað þess skröltir undurfagra litla systir mín fram með tárin í augunum. Hárið lét ekki að stjórn. Ég fullvissa hana um það að hún líti afar vel út. Sný mér svo við og fullvissa eldri systur mína um hið sama.

Þá rölti ég loksins inn í eldhús aftur og lít á klukkuna - nohh! Hún er tíu mínútur í!

Ég sé að hangikjötið og með því er komið á borðið og pabbi er að klára að klæða sig. Jæja, þá bý ég mig undir lengstu tíu mínútur lífs míns. Við ráfum um ganginn, gjóum augun á hvort annað og klukkuna til skiptis áður en loksins, loksins loksins klukkurnar hringja jólin inn! Þá stöndum við saman fyrir framan útvarpið, öll í einum hnapp með bjánalegt bros á vörum og hlustum á jólabjöllurnar. Þegar þulan loksins býður gleðileg jól kyssumst við og föðmumst og yfir okkur kemur óvenjuleg ró sem við þekkjum annars ekki.

Uppáhaldstíminn er kominn. Við setjumst við borðið og mokum á diskana. Jólamaturinn er sá besti í heimi. Ég brosi eins og bjáni allan tímann og nýt friðarins yfir borðum. Við systur rífum svo alla diska af borðum og vöskum upp, eins og við höfum gert síðan ég man eftir mér. Engum er gefið færi á eftirrétti - þeir fá illt auga frá mér.

Pabbi stingur síðasta bitanum upp í sig á meðan ég held á disknum hans og bið hann fallega um að tyggja hraðar.

Að loknu uppvaski hlaupum við inn i stofu þar sem hver velur sér 'pakkasæti'. Loksins er Amanda send nauðug viljug til að lesa á pakkana og afhenda þá. Þetta var skylda Huldu þegar hún var yngri, um leið og ég varð læs tók ég við og að lokum Amanda. Börnin urðu víst ekki fleiri hjá foreldrum mínum svo örverpið situr uppi með pakkalesturinn.

Loksins! Ég get opnað pakka!

....tuttugu mínútum seinna eru allir pakkar opnaðar, jólapappírinn þekur stofugólfið og allir eru í sínum heimi að skoða gjafirnar. Mamma og pabbi skríða í ból um níu leytið, uppgefin. Við systurnar tökum eitt, tvö spil og finnum okkur svo horn til að skríða í með jólabækurnar. Uppáhalds hefðin mín er ábyggilega sú að við fáum alltaf bók frá mömmu og pabba. Ég elska bækur!

Þegar nóttin færist nær kúrum við í sófanum með nammi, afgangs kjöt og laufabrauð og horfum á mynd. Svona eru jólin mín.

Merkilegt..-

Hver man ekki eftir þvi þegar að drukkinn unglingur stal tveimur bílum einn heitan sumarmorgun á Akureyri fyrir nokkrum árum? Annan keyrði hann niður kirkjutröppurnar en á hinum fór hann í torfærur og festi bílinn rækilega ofan í skurði, úti í móa. Ég man það. Enda var það bíllinn minn sem fékk slíka höfðingjans meðferð.

Þetta var á sunnudagsmorgni sem ég vaknaði óvenju snemma, átti að mæta í vinnu um tíu leytið og átti fyrir höndum u.þ.b 13 tíma vinnudag. Ég leit útum gluggann og sá að sólin skein skært og ákvað með sjálfri mér að ég skildi labba í vinnuna í dag! Litli rauði dæjarinn minn fengi einn hvíldardag, enda sunnudagur. Þegar ég kom út, hækkaði ég í tónlistinni í eyrunum og gekk af stað. Þremur skrefum seinna snarstoppaði ég og sneri mér við, ég leit yfir bílastæðið og sá hvergi bílinn minn! Huh.. kannski lagði ég honum bakvið hús?

Ég gekk rólega hringinn í kringum bygginguna en sá hvergi bílinn minn. Ég stoppaði við og tyllti mér á girðinguna á meðan ég braut heilann um það hvar ég hefði mögulega getað lagt bílnum.. er ég svona gleymin!?

Ég leit á klukkuna og sá að ég var að verða of sein í vinnuna, svo ég lagði af stað og tók hikandi upp símann. Eftir að hafa slegið inn númerið hjá lögreglunni á Akureyri gat ég varla haldið aftur af móðursýkishlátrinum. Þegar lögregluþjónninn svaraði kom löng þögn áður en ég kynnti mig.

'Já... sæll, Alfa heiti ég og.. ég held.. ég held.. jú veistu, ég held að bílnum mínum hafi verið stolið í nótt!'

'Jahá! Þú ert sumsé ekki viss..?'

Eftir nokkra mínútna vandræðalegar útskýringar, eins og til dæmis þær að ég byggi niðri í miðbæ, og jújú vissulega var bíllinn ólæstur.. og jú, það er rétt.. lyklarnir voru í honum. Hvar? Nú í svissinum! Sögðust þeir láta mig vita ef þeir heyrðu eitthvað. Búið.

Ég mætti í vinnuna allsendis róleg og stóð mína plikt.. skyndilega rann það upp fyrir mér að allt tónlistarsafnið mitt var í bílnum, jú og fartölvan mín! Huh, ég hringdi aftur í lögregluna til að fá að fylgjast með framgangi mála - engar fréttir.

Vinnudagurinn hélt áfram. Um kaffileytið stend ég og gef skipanir, svona eins og mér ferst best úr hendi þegar ég frýs! Ég varð gjörsamlega stjörf og kom ekki uppúr mér orði. Starfsfólkið horfði á mig í undrun og skildi hvorki upp né niður. Ég rauk á bakvið til að hringja aftur í lögregluna, og núna lét ég mér ekki nægja að hringja einu sinni, nei ég hringdi þrisvar og gæti hafa verið afar dónaleg..

Ég mundi nefnilega eftir því að í hansahólfinu voru ekki einungis geisladiskar og snyrtidót.. nei, heldur nektarmyndir af mér! Hver skilur nektarmyndir af sjálfum sér eftir í ólæstum bíl! Í huganum fór ég yfir skelfinguna og auðmýkinguna þegar foreldrar mínir sæju dóttur sína í ankannalegum stellingum á netinu! Systur mínar myndu afneita mér og ég fengi ekki stundlegan frið í vinnunni.. guð, ekki gætu þeir rekið mig fyrir þetta!?

Allan daginn beið ég með öndina í hálsinum, ekki yfir bílnum, ekki yfir tölvunni, ekki yfir fötunum mínum sem voru í skottinu, nei.. helvítis nektarmyndunum!

Skemmst frá því að segja að bíllinn fannst, þreyttur og úr sér genginn.. hálf bugaður og beyglaður en heill. Ég gat ekki beðið eftir að klára vaktina til að komast að ná í hann. Ég fékk lyklana í hendurnar ásamt predikun yfir ólæstum bíl, og rauk út til að ath hanskahólfið.

Ég keyrði heim, steig útúr bílnum, tók upp kveikjara og brenndi myndirnar! Aldrei aftu, lofaði ég sjálfri mér.

Viku seinna kom ég við í vinnunni og dvaldist eitthvað örlítið lengur en ég ætlaði, þegar út kom var bíllinn horfinn! Aftur! Ég skildi lyklana eftir í bílnum.. aftur! Ólæstur, með lyklana í svissinum.. skamm!

Ég rauk inn með tárin í augunum og tók upp símann, treg þó. Hvað átti ég að segja við lögguna? Þeir myndu ábyggilega ekki einu sinni koma! Þá varð mér litið framan í strákskrattana sem ég vann með.. þar sem þeir stóðu og góndu á mig og glott á vörum.

Þeir höfðu aldeilis ákveðið að kenna stelpunni lexíu- jájá, ég lærði!

Vissilega er bíllinn oft ólæstur, en skil lyklana sjaldan eftir í honum og aldrei í svissinum! Nei, ég er séð og geymi þá á milli sætanna! Svo bý ég heldur ekki lengur í miðbænum, en þar þrífst víst glæpalýðurinn best.

Vinir eru vissulega til að kenna manni að batnandi manni er best að lifa.

Jólaskór..

Í morgun þegar ég vaknaði beið mín gjöf frá Stekkjastaur félaga mínum!

Ekki aðeins var það merkilegt fyrir þær sakir einar að ég setti hreinlega skóinn (reyndar hvítt gellustígvél sem ég var búin að gleyma að ég ætti!) ekkert út í glugga í gær, heldur fékk ég líka uppáhalds súkkulaðið mitt; maltesers!

Á vissan hátt vekur það þó hjá mér óhug.. í fyrsta lagi er ég ennþá skráð hjá ma og pa svo hvernig gat hann sér þess til að ég væri íbúi í ákveðinni íbúð, á ákveðinni hæð, í ákveðnu húsi á Akureyri? Og í öðru lagi.. hvernig vissi hann á hvaða súkkulaði ég hef slíkt dálæti!?

En Lúlli fékk því miður ekkert, og þegar ég sýndi samhug minn í morgun og vorkunn yfir tómum skónum hans (sem þó var enn í forstofunni..) hló hann og sagði að hann hefði rætt við jólasveininn og þeir hefðu ákveðið að jólabarnið á heimilinu ætti skilið að fá góðgæti í skóinn.

En hver veit, kannski launar jólasveinninn yndislega manninum mínum þolinmæðina og fallegt hjartalag í kvöld?

Þ.e.a.s ef hann fer góður að sofa.

19 dagar.

Í dag eru 19 dagar til jóla.

Dagurinn í dag er alveg á topp 100 yfir bestu daga ársins hjá mér.. ;) Bestu vinir í heimi eiga þar stóran hlut í sem og yndisleg systir. Ég vil taka sporið!

Ég hlakka svoo mikið til jólanna að ég næ varla andanum! Úff... hangikjöt og laufabrauð! Pakkar! Ójá, pakkar! Þeir fylgja..

Jólin!

Sleppa takinu..

Ég get ekki sleppt takinu.

Við týnumst smátt og smátt. Draumarnir láta undan hversdeginum og löngun lætur undan þörfum. Æskan og gleðin hverfur í gráleita móðu fullorðinsára og ábyrgðar.

Manstu í gamla daga, eða var það í gær, þegar tilhlökkun og biðin eftir árunum sem áttu eftir að koma var óbærileg? Ég huxaði með mér að framtíðin yrði aldrei annað en vandræðalaus, að litlu hjartasárin sem ég hlaut í kringum fermingu yrðu þau verstu sem ég myndi nokkurn tíma upplifa. Að fá bólu á nefið kvöldið fyrir jólaballið yrði það vandræðalegasta sem ég myndi ganga í gegnum og að gleyma afmælisdegi besta vinar míns yrði það ljótasta sem ég myndi gera allt lífið.

Væri það ekki ljúft?

Ég er ennþá að bíða. Bíða eftir vandræðalausa, sársaukalausa, rósrauða lífinu sem ég veit að kemur með fullorðinsárunum. Svo dagar það fyrir mér, að ég verð ekki mikið fullorðnari en ég er í dag. Það skelfir mig.

Íbúðarkaup hræða úr mér líftóruna, og halda fyrir mér vöku á kvöldin. Að kaupa nýjan bíl er skelfilegt. Hjónaband er fjarstætt og barnseignir algjörlega fráleitt. Enda leggur maður slíkt ekki á barn. Ég er barn. Í anda er ég barn.

Þrátt fyrir skelfingu og stundum vott af taugaáfalli er þetta allt á borðinu. Teikniborðinu. Skissuborðinu. Bráðum verð ég 25 ára gömul móðir. Með lítinn púka í nýjum jeppa og íbúð sem er okkar. Skelfilegt.

Það koma dagar þar sem mér líður eins og ég sé fjórtán ára aftur og strákurinn sem átti að verða minn hafi hafnað mér, ég sé með bólu á nefinu og hafi gleymt afmæli besta vinar míns- allt á einum degi. Skelfilegt.

Ég er samt hamingjusöm. Afar. Bara ekki alveg tilbúin að verða stór. Því ég ætla nefnilega að verða svo mikið þegar ég verð stór, og ég ætla að gera svo mikið áður en ég verð stór. Því má það ekki gerast strax, ég er nefnilega aðeins á eftir áætlun. Og geri hlutina stundum í vitlausri röð.

En í lokin ætla ég að vitna í hinn fróða föður minn sem segir ekki margt, en þegar hann gerir það þá hlusta ég. Hann sagði mér eitt sinn að það væri ekkert að því að eltast við draumana sína, maður ætti að eltast við að gera sjálfan sig hamingjusaman, og á meðan maður traðkaði ekki á öðrum til þess, þá væri maður á réttri leið.

Svo, þó ég fari í marga hringi og fari krókaleiðir.. þá er ég samt á réttri leið. Það á eftir að koma í ljós. Ég og litli púkinn.

...

Epli #1; Hjálpaðu mér! Ég er að drukkna! Ég kann ekki að synda!

Epli #2; Bíddu aðeins.. ætla að skera mig í báta!

Hahahaha!

...

Jólin.. ég vil fá jólin.

Ég er með spennusting í maganum og get ekki beðið eftir jólunum!

Og þá fór snjórinn.

Dularfulla peysan mín!

Ég er svoo glöð með nýju peysuna mína!

Fékk hana í pósti í dag og ég get ekki hætt að brosa. Hún er blá og dularfull. Pínu jólaleg og afar brosleg. Mér líður eins og prinsessu í henni. Hún er með stóóóórum kraga sem ég get breytt í hettu. Og hún er svo sæt að mig langar ekki að hætta að tala um hana.

Sveinar sagði við mig í dag að hann hefði orðið fyrir vonbrigðum með mig. Í dag nefnilega talaði ég bara um dans, og dansæfingar. Gamli hópurinn minn notaði nefnilega lokaatriðið mitt úr skólanum í keppni fyrir sunnan og ég er búin að vera í skýjunum með það! Ánægð að einhver geti notað það þar sem ég er orðin ansi þung á mér og stirð. Þegar hann mætti til vinnu sat ég á gólfinu inn í sal og gerði furðulegar æfingar með 90's tónlist í eyrunum, og sönglaði með. Svo þurfti ég nauðsynlega að fá að skreppa frá vinnu til að hendast niður á pósthús og ná í nýju fallegu peysuna mína.

Auðvitað sagðist hann ekki hafa átt von á þessu frá mér. Hann hélt nefnilega and i quote; '..að þú værir ekki þessi feminine týpa, og svo kem ég og þú ert bara að teygja og dansa og eitthvað!' end quote.

Hann um það. Ég get sko alveg verið þessi stelpulega týpa! Sem talar um föt og stráka og sem dansar. Ég sem dansa í höfðinu á mér hvort eð er.

Ég er ofboðslega ánægð í dag. Búin að sakna Erlu soltið undanfarið og fæ stundum yfir mig gremjukast þar sem ég huxa með mér að ef einhver ætti að vera hjá mér á meðan ég er að standa í þessu barnastandi þá væri það hún. Að ef ég hef eitthvað að segja, sem önnur eyru ættu ekki að heyra, þá ætti hún að vera hjá mér. En það er sjálfsagt eigingirni.

Mér þykir rosa vænt um hvað allir sýna mér mikla umhyggju og þess háttar þessa dagana, but newsflash; ólétta er ekki sjúkdómur! Og mér finnst fátt leiðinlegra en að ræða um börn. Þó það sé mitt eigið.

Svo finnst mér ég svo afar fátæk í svörum, því ég segi alltaf það sama. Ég er hress, en ég æli. Ég er með hausverk og beinverki. Mér líður eins og ég sé búin að vera með flensu í fjóra mánuði með einstaka ælupesti. Eða þynnku. En mér líður samt ekkert illa! Og engar rosalegar skapgerðarbreytingar! .. heh .. hehehe ... næstum.

En nú ætla ég að fara að horfa á sjónvarpið í vinnunni minni. Spjalla við strákana um nýju peysuna mína. Úúúú og dans!

Man, are they in for a treat!

Bumba.

Ég mun aldrei stofna barnalandssíðu, en það er bara afþví að ég ber í brjósti personal grudge til Barnalands. Í staðinn ætla ég að skella einni bumbumynd hingað inn.



Glöggir sjá að Kormákur er á leið ofan í baðið til okkar. Hann er nefnilega ekkert hrifinn af þessum litla púka sem er að vaxa inní mér. Ræðst á mig uppúr þurru og hvæsir. Elska'nn samt. Þeir sem eru ekki aðeins glöggir heldur einnig afar klárir sjá líka að ég er butt naked on a zebra.

Þarna er ég komin 15 vikur.

Púff!

Jájá, lífið er svart og dimmt og enginn er glaður og allir þurfa hjálp. Gott að ég eyddi heilmikilli orku í að skrifa vandaðan pistil um annars drepleiðinlegt efni.

Sit og hlusta á gospel. Gospel er nú einu sinni sálartónlist, og ég hef svo mikla svoleiðis. Búin að hitta svo mikið af fólki undanfarið sem hefur bara enga sál! Nei, djók.
Svona í alvöru, þá er ég búin að hitta mikið af fólki sem er með lítið sjálfsálit, eða er á einhvern hátt ekki sátt með sjálft sig eða útlitið. Sagt er að fegurðin komi að innan.. ohh dæmigert ég samt að fæðast svona á röngunni.

Og annað sem er dæmigert ég, var með hausinn fullan af huxunum áðan, þurfti að hlaupa aðeins og sinna vinnunni, því jújú ég er víst í vinnunni, og PÚFF allt dottið út! Man ekki stakt orð af því sem ég ætlaði að segja.

Æjji, kannski næst.

...

Hey, litla geimveran, púkinn og sníkjudýrið sem veldur hjá mér uppköstum og ógleði, svefnleysi og sífelldum klósettferðum lítur einhvern veginn svona út í dag...



Samt... afþví að hún er með svo fríkí stóran haus þá ætla ég að líta framhjá biturð minni. Enda trúi ég því varla að þetta sé að vaxa inní mér! Og hvað ég elska hana strax mikið!

Merkilegt.

....

Það eru alltaf hlutir sem maður ætti ekki (að hafa ástæðu til) að venjast. Ég held að ég sé að venjast nokkrum þeirra.

Kannski.
Kannski ekki?

Sólin skein nánast ekkert í dag. Það er allt grátt. Og dagurinn er búinn að vera langur. Ekki slæmur, en langur.

Ég held að uppáhalds tími dagsins í dag sé göngutúrinn minn í rigningunni (slyddunni), að bílnum.

Ef þú hefðir nægilega mikið af upplýsingum, ef þú vissir nóg.. og hefðir gáfur, ætlun, þá gætirðu spáð. Þú gætir spáð um útkomur, þú gætir valdið útkomum, þú gætir valið/ákveðið hvaða hlutir þyrftu að vera á sínum stað, eða fluttir, til að láta eitthvað gerast, eða hindra eitthvað í að gerast.

Við höfum alltaf val.

Jeijj!

Jess, myndasnúran mín kom í leitirnar svo ég gat loksins hlaðið myndunum mínum inná tölvuna!

Þetta er saga sem ég hef beðið með að segja þar til myndirnar gætu fylgt, því hún er svo skemmtileg. Ég og Sólin ákváðum eitt kvöldið að fá okkur kaldan mjöð, eins og áður. Svo hún hélt sem leið lá til mín í Hrísalundinn. Eftir nokkra kalda, var haldið niður í bæ þar sem beið okkur frábær félagsskapur og yndislegt kvöld. Ekki eðlilegt kvöld, en yndislegt.

Myndir segja meira en þúsund orð:



Kvöldið byrjaði nú alveg rólega hjá okkur stöllum..


Sunna drakk nokkra svona..



Erla greinilega líka... já, greinilega...



Allir hressir.. enginn eðlilegur. Neibbs, alveg örugglega enginn!



...enginn.. neibb.. enginn.




Við Erla að reyna að vera sætar.. Það endist aldrei..



Við reynum alltaf... en það virðist aldrei ganga!



Sem sagt.. frábært kvöld með frábæru fólki! Takk allir saman! :*

...

Mig langar að vera krakki aftur. Svo ég gerði lista yfir það sem ég þarf að gera til að geta talist sem krakki. Hálfþrítugur krakki.
Ég þarf að..

1. Syngja í hárburstann minn, fjarstýringuna eða jafnvel sjampóbrúsann.
2. Spila lag sem mér finnst skemmtilegt hátt og oft.
3. Labba berfætt í blautu grasinu.
4. Lesa bara teiknimyndasögurnar í blaðinu, henda hinu.
5. Alls ekki stíga á strik á gangstéttum.
6. Spila bara leiki þar sem ég bý til reglurnar jafnóðum.
7. Finna fallega steina og safna þeim!
8. Borða ís í morgunmat.
9. Kyssa frosk, bara til öryggis. Kettir virka líka. Til öryggis..
10. Láta lesa fyrir mig sögu.
11. Taka tilhlaup yfir polla og hoppa á öðrum fæti yfir gangbrautir.
12. Fela grænmetið mitt í sérvettunni minni.
13. Vaka framyfir háttatímann minn.
14. Borða eftirréttinn fyrst.
15. Nöldra pínulítið og fá mér svo lúr.
16. Setja alltof mikinn sykur ofan á seríósið mitt eða kornflexið.
17. Setja upp fýlusvip næst þegar einhver segir ‘nei’ við mig.
18. Spyrja ‘afhverju’ rosa oft.
19. Trúa á ævintýri.

Fyndið. Þegar ég las yfir þetta áttaði ég mig á því að ég geri þetta reglulega!

1. Ég syng og tala iðulega í hárburstann, fjarstýringuna, sjampóbrúsann og jafnvel skrúfjárn þegar enginn sér til. Þá stend ég fyrir framan spegilinn í ímynduðu viðtali hjá Jay Leno eða Oprah Winfrey, oftast eftir að ég vann Nobelinn. Stundum eftir Grammy og einstaka sinnum eftir Óskarinn. Ég hef einnig nokkrum sinnum verið gestur í Kastljósi.
2. Oftast þegar ég heyri lag í fyrsta skipti sem mér finnst skemmtilegt, þá spila ég það oft og mishátt. Stundum í hátt í tvo sólarhringa. Og fæ samt ekki leið á því. OCD anyone?!
3. Ég elska að vera berfætt! Geng oftast um berfætt, utan þess þegar ég á von á líkamsmeiðingum. Oft í grasi, sjaldan blautu.
4. Í blaðinu les ég oftast einungis slúðrið og teiknimyndasögurnar. Hitt les ég á netinu eða horfi á í sjónvarpinu. Fréttir hvað?
5. Þetta geri ég oft. Bannað að stíga á strik! Og finnst alltaf jafn skemmtilegt! Enda vinn ég oftast.
6. Flestir leikir sem ég spila snúast um reglurnar mínar. Uppáhalds leikurinn minn kallast I win. Enda vinn ég oftast.
7. En leiðinlegt.
8. Ég borða hvað sem er á morgnana, ís, snakk, hlaupabirni.. bara það sem mér dettur í hug að borða!
9. Ojj, þetta gerði ég samt aldrei! En ég kyssi kisann minn reglulega, til öryggis.
10. Ég elska að láta lesa fyrir mig sögur! Svona rétt fyrir svefninn.. en þær eru flestar klúrar.
11. Haha! Mér finnst skemmtilegra að hoppa ofan í pollana.
12. Huh.. hvaða grænmeti?
13. Huh.. hvaða háttatíma?
14. Reglulega! En ég er samt firm believer á að geyma það besta þar til síðast.
15. Ég nöldra mikið og oft. En nenni yfirleitt ekki að fá mér lúr. Sem gefur mér meiri tíma til að nöldra meira og oftar.
16. Já takk. Ég fæ mér smávegis kornflex með sykrinum mínum.
17. Ég vil ekki heyra orðið ‘nei’ og á oft erfitt með að hemja það að setja upp reiðisvip eða stappa niður fótunum þegar það gerist.
18. Afhverju er skemmtilegasta spurningin sem Guð datt í hug.
19. Ævintýri gerast á hverjum degi!

Einu sinni bjuggu þrjár litlar mýs í ruslaskápnum mínum, þær voru Mamma mús, Pabbi mús og Mikki mús. Þau elskuðu að spila körfubolta en gátu því miður ekki stundað hann mikið. Því þær voru mýs.

Einn daginn setti ég upp gildrur inn í ruslaskápinn.
Fyrsta daginn fann ég Pabba mús dáinn.
Annan daginn fann ég Mömmu mús dána.
Þriðja daginn fann ég svo Mikka mús og kærustuna hans sem hann hafði tekið með heim til að kynna fyrir foreldrunum í fyrsta sinn, bæði dáin.

Segðu svo að ég trúi ekki á ævintýri.